Λημνιός: «Έχουμε… ταβανιάσει, αυτό λέμε μεταξύ μας»

Ο Δημήτρης Λημνιός σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Έθνος της Κυριακής» μιλάει για το πώς βιώνει την ραγδαία εξάπλωση του κορονοϊού σε όλο τον κόσμο και την προσπάθεια προσαρμογής στα νέα δεδομένα που έχουν υπάρξει.

Παράλληλα ο ποδοσφαιριστής του Δικεφάλου ρωτήθηκε για το αν μπορεί να ολοκληρωθεί η σεζόν, για την επικοινωνία μέσω διαδικτύου με τους γονείς του και τους φίλους του, αλλά και για τον ΠΑΟΚ.

Αναλυτικά όλα όσα είπε ο Δημήτρης Λημνιός:

-Δημήτρη, θυμάσαι καθόλου αν στις τελευταίες προπονήσεις που κάνατε συζητούσατε για τον κορονοϊό και τις επιπτώσεις στη ζωή αλλά και στο ποδόσφαιρο;

«Είναι πρωτοφανές και νομίζω πως αυτό είναι το πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Όταν ακόμα κάναμε προπονήσεις, συζητούσαμε με τα παιδιά για ό,τι συνέβαινε εκτός Ελλάδας. Η κατάσταση δεν φαινόταν να είναι τόσο σοβαρή. Τώρα περιμένουμε όλοι, μένοντας σπίτι, να περάσει η καταιγίδα για να βγούμε στον καθαρό αέρα…»

-Οι γονείς σου είναι εξοικειωμένοι με την τεχνολογία; Μιλάτε με τη χρήση κάμερας;

«Το καλό είναι πως δεν χρειάστηκε να κάνω κάτι για να τους μάθω να επικοινωνούμε με εικόνα και ήχο. Γνωρίζουν να χειρίζονται τόσο το Messenger όσο και το Viber. Όσον αφορά τη φυσική επαφή, δεν έχει περάσει πολύς καιρός που τους είδα, και πλέον περιμένω να έρθει η στιγμή που θα μπορέσω να τους δω και από κοντά. Αντέχουμε».

-Πριν από το «Μένουμε σπίτι» η προπόνηση μονοπωλούσε ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητας σου. Τώρα πως γεμίζει η μέρα σου;

«Έχουμε πάρει πρόγραμμα από τους γυμναστές και το ακολουθώ πιστά, όπως και όλα τα παιδιά. Όλα αυτά η ομάδα τα παρακολουθεί για να γνωρίζουν οι γυμναστές και το κατά πόσο τηρούμε τα προγράμματα τους. Μέχρι στιγμής γυμνάζομαι εντός σπιτιού. Παράγγειλα και ένα ποδήλατο γυμναστικής. Κατά τα άλλα, μια ταινία, κάποιο παιχνίδι στον υπολογιστή ή στο Playstation και γενικά πράγματα που κάναμε μία ή το πολύ δύο φορές την εβδομάδα έχουν μπει στο καθημερινό μας πρόγραμμα».

-Ένα πρόβλημα που αναφέρουν πολλοί είναι αυτή η απώλεια της αίσθησης του χρόνου…

«Να ήξερες μόνο πόσες φορές την έχω κάνει αυτή την συζήτηση με τα υπόλοιπα παιδιά. Αυτό λέμε. Έχουν περάσει δύο εβδομάδες και μας έχουν φανεί σαν να είναι δύο μήνες. Έχουμε… ταβανιάσει, όπως λέμε μεταξύ μας. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο από το να είμαστε αισιόδοξοι πως σύντομα θα ξανακυλήσει η μπάλα στο χορτάρι και μαζί θα αρχίσει να κυλάει και κανονικά και η ζωή μας, η ζωή όλων μας».