ΦΙΛΙΚΟ ΑΛ. ΣΚΟΠΕΛΙΤΗ: Για ένα γλυκό χαμόγελο που χάθηκε…

Στιγμές γεμάτες συγκίνηση και μελαγχολία χτες στο γήπεδο της Αγ. Παρασκευής, όπου πλήθος κόσμου και δυο ομάδες, έδωσαν φιλικό αγώνα στη μνήμη του αδικοχαμένου Αλέξανδρου Σκοπελίτη. Ένα απόγευμα, όπου η γλυκιά ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα που σε αγκάλιαζε, σου θύμιζε το γλυκό χαμόγελο του παιδιού που χάθηκε…


Στη ζωή μου έχω παρακολουθήσει αμέτρητους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Πρώτη φορά όμως ένιωσα τόση σιωπή μέσα σε ένα γήπεδο… τόση ησυχία σε ένα χώρο όπου γινόταν ποδοσφαιρικός αγώνας, έστω και φιλικός… σ΄ ένα χώρο που ήταν συγκεντρωμένοι τόσοι πολλοί άνθρωποι… λες και την ώρα του παιχνιδιού όλοι ήταν εκεί ως φυσικές παρουσίες, μα στην πραγματικότητα ένιωθες πως ο νους κανενός δεν ήταν εκεί… ένιωθες πως όσοι παραβρέθηκαν το έκαναν για να συμμετέχουν στην ανάμνηση της εικόνας ενός παιδιού, που έφυγε μια τέτοια μέρα πριν από δυο χρόνια…
Σε αυτό το ζεστό μελαγχολικό απόγευμα, ακόμα και οι ακτίνες του ήλιου, την ώρα που αυτός έδυε, έδιναν περίεργους χρωματισμούς λες και με το δικό τους τρόπο ήθελαν να μας θυμίσουν τον τρόπο που έδυσε το φωτεινό χαμόγελο του Αλέξανδρου…
Από την αναμέτρηση στη μνήμη του, που έχασε πρόωρα τη ζωή του, το Μάη του 2014, σε ηλικία μόλις 21 ετών, δεν θα μπορούσε να λείπει ο αδελφός του Φίλιππος, που αγωνίστηκε με τη μια εκ των δυο ομάδων, αυτή του Άρη Μελισσιατίκων. Ομάδα συνδεδεμένη με όλη την οικογένεια Σκοπελίτη.
Σ΄ αυτό το παιχνίδι, επίσης, στο οποίο απέδωσαν φόρο τιμής όλοι όσοι συμμετείχαν, είτε ως αθλητές είτε ως θεατές, υπήρξε κι ένας ποδοσφαιριστής που φόρεσε τη φανέλα και των δυο ομάδων, όπως έκανε και στην καριέρα του. Μόνο που χτες το έκανε με αντίστροφη σειρά…
Πρόκειται για τον Κυριάκο Στραβέλα που αγωνίστηκε για τελευταία φορά. Στο α’ ημίχρονο με την ομάδα στην οποία ολοκλήρωσε την καριέρα του και στο β’ ημίχρονο φορώντας την φανέλα της Αγ. Παρασκευής, από την οποία ξεκίνησε…

Χ.Π.