Ένα χτύπημα στο πρόσωπο σπάνια είναι απλώς ένα μελανιασμένο σημείο που θα περάσει μόνο του. Η περιοχή της γνάθου, των δοντιών, της μύτης, των ζυγωματικών και των μαλακών μορίων λειτουργεί σαν ένα ενιαίο σύστημα. Όταν ένα μέρος τραυματιστεί, μπορεί να επηρεαστεί η μάσηση, η ομιλία, η αναπνοή, η αισθητικότητα, ακόμη και η εικόνα του προσώπου. Για αυτό τα τραύματα της γναθοπροσωπικής περιοχής χρειάζονται προσεκτική εκτίμηση, ειδικά όταν ο πόνος, το πρήξιμο ή η αλλαγή στη σύγκλειση δεν υποχωρούν γρήγορα.

Τα κατάγματα της γνάθου και των οστών του προσώπου μπορεί να προκύψουν μετά από τροχαίο, πτώση, αθλητικό τραυματισμό, εργατικό ατύχημα ή άσκηση βίας. Κάποιες φορές η εικόνα είναι εμφανής από την πρώτη στιγμή: έντονο πρήξιμο, δυσκολία στο άνοιγμα του στόματος, αιμορραγία ή παραμόρφωση. Άλλες φορές όμως τα σημάδια είναι πιο ύπουλα. Ο ασθενής μπορεί απλώς να αισθάνεται ότι τα δόντια δεν κλείνουν όπως πριν ή ότι υπάρχει μούδιασμα στο κάτω χείλος και στο πηγούνι.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, η έγκαιρη εξέταση που κάνει ένας εξειδικευμένος γναθοχειρουργος μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά. Δεν είναι μόνο θέμα πόνου. Είναι θέμα σωστής αποκατάστασης της λειτουργίας και πρόληψης μόνιμων προβλημάτων που μπορεί να εμφανιστούν αν ένα κάταγμα ή ένας τραυματισμός δεν αντιμετωπιστεί σωστά από την αρχή.

Το πρόσωπο δεν είναι μια απλή ανατομική περιοχή. Περιλαμβάνει οστά που στηρίζουν τα μάτια, τη μύτη, τα δόντια, τη γλώσσα και τους μύες της μάσησης. Περιλαμβάνει επίσης νεύρα, αγγεία, σιελογόνους αδένες και μαλακούς ιστούς που συμμετέχουν στην έκφραση και στην καθημερινή λειτουργία. Έτσι, ένας τραυματισμός μπορεί να φαίνεται επιφανειακός, αλλά να κρύβει βαθύτερη βλάβη.

Ένα κάταγμα της κάτω γνάθου μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που κλείνουν τα δόντια. Ένα κάταγμα στο ζυγωματικό μπορεί να επηρεάσει τη συμμετρία του προσώπου ή την κίνηση της κάτω γνάθου. Ένα κάταγμα στον οφθαλμικό κόγχο μπορεί να δημιουργήσει διπλωπία ή αίσθηση ότι το μάτι έχει αλλάξει θέση. Αν υπάρχει τραύμα κοντά σε νεύρο, μπορεί να εμφανιστεί μούδιασμα ή αλλοιωμένη αίσθηση στο δέρμα.

Αυτός είναι ο λόγος που η απλή παρατήρηση στο σπίτι δεν είναι πάντα αρκετή. Αν μετά από τραυματισμό υπάρχει έντονος πόνος, αλλαγή στη σύγκλειση, δυσκολία στη μάσηση, περιορισμός στο άνοιγμα του στόματος, αιμορραγία από το στόμα, μούδιασμα ή ορατή ασυμμετρία, ο έλεγχος πρέπει να γίνει άμεσα.

Τα συχνότερα αίτια τραυματισμών στη γνάθο και στο πρόσωπο

Τα τροχαία ατυχήματα παραμένουν μία από τις σημαντικότερες αιτίες καταγμάτων στη γναθοπροσωπική περιοχή. Η πρόσκρουση μπορεί να είναι ισχυρή και να αφορά περισσότερα από ένα οστά. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο ασθενής συχνά χρειάζεται συνολική εκτίμηση, γιατί μπορεί να συνυπάρχουν κακώσεις σε άλλα σημεία του σώματος.

Οι πτώσεις είναι επίσης συχνή αιτία, ιδιαίτερα σε ηλικιωμένους αλλά και σε παιδιά. Ένα χτύπημα στο πηγούνι, για παράδειγμα, μπορεί να μεταφέρει δύναμη στην κάτω γνάθο και να προκαλέσει κάταγμα σε σημείο διαφορετικό από εκείνο που φαίνεται εξωτερικά. Στα αθλητικά ατυχήματα, τα κατάγματα και οι οδοντικοί τραυματισμοί μπορεί να εμφανιστούν σε αθλήματα επαφής ή σε δραστηριότητες χωρίς επαρκή προστασία.

Υπάρχουν ακόμη τραυματισμοί που συνδέονται με εργατικά ατυχήματα, με πτώση αντικειμένων ή με βίαιη πρόσκρουση στο πρόσωπο. Σε κάθε περίπτωση, η δύναμη του χτυπήματος, η φορά της πρόσκρουσης, η ηλικία του ασθενούς και η κατάσταση των δοντιών και των οστών επηρεάζουν το είδος και τη βαρύτητα της βλάβης.

Σημάδια που δεν πρέπει να αγνοούνται

Μετά από ένα χτύπημα, είναι φυσιολογικό να υπάρχει κάποιος πόνος ή πρήξιμο. Όμως ορισμένα συμπτώματα δείχνουν ότι μπορεί να υπάρχει κάταγμα ή σοβαρότερη βλάβη. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά είναι η αλλαγή στη σύγκλειση. Αν ο ασθενής αισθάνεται ότι τα δόντια του δεν πατούν όπως πριν, ότι η γνάθος έχει μετακινηθεί ή ότι δεν μπορεί να μασήσει σωστά, χρειάζεται εξέταση.

Άλλο σημαντικό σύμπτωμα είναι η δυσκολία στο άνοιγμα ή στο κλείσιμο του στόματος. Μπορεί να υπάρχει πόνος στην άρθρωση, στους μασητήριους μύες ή στο σημείο του κατάγματος. Το μούδιασμα στο κάτω χείλος, στο πηγούνι ή σε περιοχή του προσώπου είναι επίσης ένδειξη ότι μπορεί να έχει επηρεαστεί κάποιο νεύρο.

Η αιμορραγία από τα ούλα, η κινητικότητα δοντιών, τα σπασμένα δόντια, το πρήξιμο που αυξάνεται, η εκχύμωση γύρω από τα μάτια ή η ορατή αλλαγή στο περίγραμμα του προσώπου είναι επίσης λόγοι για άμεση αξιολόγηση. Σε πιο σοβαρούς τραυματισμούς, αν υπάρχει δυσκολία στην αναπνοή, απώλεια συνείδησης, έντονη ζάλη ή τραύμα στο κεφάλι, προτεραιότητα έχει η επείγουσα νοσοκομειακή αντιμετώπιση.

Κατάγματα κάτω γνάθου: γιατί επηρεάζουν άμεσα τη μάσηση

Η κάτω γνάθος είναι το μόνο κινητό οστό του προσώπου και συμμετέχει σε κάθε κίνηση μάσησης, ομιλίας και κατάποσης. Όταν σπάσει, ακόμη και ένα μικρό κάταγμα μπορεί να γίνει αισθητό αμέσως, επειδή αλλάζει η ισορροπία του στόματος. Ο ασθενής μπορεί να μην μπορεί να κλείσει σωστά τα δόντια, να πονά όταν προσπαθεί να μασήσει ή να αισθάνεται ότι η γνάθος του μετακινείται.

Τα κατάγματα της κάτω γνάθου μπορεί να εμφανιστούν στην περιοχή του σώματος της γνάθου, στη γωνία, στον κόνδυλο ή κοντά στο πηγούνι. Κάθε θέση έχει διαφορετική σημασία. Τα κατάγματα κοντά στον κόνδυλο, για παράδειγμα, μπορεί να επηρεάσουν την κροταφογναθική άρθρωση και να περιορίσουν την κίνηση του στόματος. Τα κατάγματα κοντά στο κάτω φατνιακό νεύρο μπορεί να προκαλέσουν μούδιασμα στο κάτω χείλος.

Η αντιμετώπιση στοχεύει κυρίως στην επαναφορά της σωστής σύγκλεισης και της φυσιολογικής λειτουργίας. Αν τα οστά δεν σταθεροποιηθούν σωστά, ο ασθενής μπορεί να μείνει με δυσκολία στη μάσηση, χρόνιο πόνο ή αλλαγή στην εικόνα της γνάθου. Για αυτό ο έλεγχος πρέπει να γίνει εγκαίρως και όχι αφού περάσουν εβδομάδες.

Κατάγματα άνω γνάθου, ζυγωματικών και κόγχου

Το μέσο τριτημόριο του προσώπου είναι πιο σύνθετο, γιατί περιλαμβάνει την άνω γνάθο, τα ζυγωματικά, τη μύτη και τα οστά γύρω από τα μάτια. Τα κατάγματα σε αυτή την περιοχή μπορεί να επηρεάσουν τη μάσηση, την αναπνοή από τη μύτη, τη θέση του ματιού ή τη συμμετρία του προσώπου. Κάποιες φορές συνυπάρχουν περισσότερες βλάβες, γι’ αυτό η διάγνωση πρέπει να είναι αναλυτική.

Σε κάταγμα ζυγωματικού, ο ασθενής μπορεί να δει πρήξιμο στο μάγουλο, μελανιά κάτω από το μάτι ή αλλαγή στο περίγραμμα του προσώπου. Μπορεί επίσης να δυσκολεύεται να ανοίξει το στόμα, αν το οστό πιέζει την κίνηση της κάτω γνάθου. Σε κατάγματα του οφθαλμικού κόγχου μπορεί να εμφανιστεί διπλή όραση, πόνος στην κίνηση του ματιού ή αίσθηση βύθισης του οφθαλμού.

Τα κατάγματα της άνω γνάθου απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή, γιατί επηρεάζουν τη σχέση των άνω και κάτω δοντιών, τα ιγμόρεια και τη σταθερότητα του μέσου προσώπου. Η θεραπεία εξαρτάται από το αν υπάρχει παρεκτόπιση, από τη γενική κατάσταση του ασθενούς και από το αν συνυπάρχουν άλλες κακώσεις.

Οδοντικοί τραυματισμοί και απώλεια δοντιών μετά από ατύχημα

Σε ένα τραύμα στο πρόσωπο δεν τραυματίζονται μόνο τα οστά. Πολύ συχνά επηρεάζονται και τα δόντια. Μπορεί να σπάσουν, να μετακινηθούν, να χαλαρώσουν ή να χαθούν εντελώς. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η ταχύτητα της αντιμετώπισης παίζει σημαντικό ρόλο, ειδικά όταν πρόκειται για δόντι που έχει βγει από τη θέση του.

Η αρχική φροντίδα αφορά τη διάσωση όσων δοντιών μπορούν να διατηρηθούν, τη σταθεροποίηση της περιοχής και την αντιμετώπιση τυχόν τραύματος στα ούλα ή στο οστό. Όταν κάποια δόντια δεν μπορούν να σωθούν, το πλάνο αποκατάστασης πρέπει να γίνει αφού επουλωθεί η περιοχή και αξιολογηθεί η κατάσταση του οστού.

Σε δεύτερο χρόνο, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, λύσεις όπως τα εμφυτεύματα δοντιών μπορούν να βοηθήσουν στην αποκατάσταση της μάσησης και της αισθητικής. Δεν είναι όμως το πρώτο βήμα μετά από κάθε τραυματισμό. Προηγείται η σωστή επούλωση, η εκτίμηση της οστικής απώλειας και ο σχεδιασμός με βάση τη συνολική κατάσταση της γνάθου.

Πώς γίνεται η διάγνωση

Η διάγνωση ξεκινά πάντα από την κλινική εξέταση. Ο γιατρός ελέγχει τη σύγκλειση, την κινητικότητα της γνάθου, την αισθητικότητα του προσώπου, την κατάσταση των δοντιών και τα σημεία πόνου. Εξετάζει επίσης τα μαλακά μόρια, γιατί ένα βαθύ τραύμα στο στόμα ή στο πρόσωπο μπορεί να χρειάζεται καθαρισμό και συρραφή με τρόπο που να σέβεται την αισθητική και τη λειτουργία.

Η πανοραμική ακτινογραφία μπορεί να δώσει σημαντικές πληροφορίες για την κάτω γνάθο και τα δόντια. Σε πιο σύνθετα περιστατικά, ιδιαίτερα όταν υπάρχει παρεκτόπιση, συντριπτικό κάταγμα ή τραυματισμός στο μέσο πρόσωπο, η αξονική τομογραφία είναι πολύτιμη. Δείχνει τρισδιάστατα τη θέση των οστών και βοηθά στον ακριβή σχεδιασμό της θεραπείας.

Η σωστή διάγνωση δεν απαντά μόνο στο ερώτημα αν υπάρχει κάταγμα. Απαντά και στο πόσο σταθερό είναι, αν έχει μετακινηθεί, αν επηρεάζει νεύρα ή γειτονικές δομές, αν υπάρχει κίνδυνος λοίμωξης και ποια θεραπεία θα δώσει το καλύτερο αποτέλεσμα.

Συντηρητική αντιμετώπιση ή χειρουργική επέμβαση;

Δεν χρειάζονται όλα τα κατάγματα χειρουργείο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν το κάταγμα είναι σταθερό, χωρίς σημαντική παρεκτόπιση και χωρίς διαταραχή στη σύγκλειση, μπορεί να επιλεγεί συντηρητική αντιμετώπιση με στενή παρακολούθηση, προσεκτική διατροφή και περιορισμό των δυνάμεων στη γνάθο.

Όταν όμως υπάρχει μετακίνηση των οστικών τμημάτων, λάθος σύγκλειση, ανοιχτό κάταγμα, πολλαπλά κατάγματα ή λειτουργικό πρόβλημα, η χειρουργική αντιμετώπιση μπορεί να είναι απαραίτητη. Στόχος είναι η ανάταξη των οστών στη σωστή θέση και η σταθεροποίησή τους μέχρι να επουλωθούν.

Σήμερα η σταθεροποίηση μπορεί να γίνει με μικρές πλάκες και βίδες, συνήθως από τιτάνιο, που κρατούν τα οστικά τμήματα στη θέση τους. Η τεχνική επιλέγεται ανάλογα με το είδος του κατάγματος, τη θέση του, την ηλικία και τη γενική κατάσταση του ασθενούς. Το σημαντικό δεν είναι απλώς να κλείσει το κάταγμα, αλλά να αποκατασταθεί η φυσιολογική λειτουργία του στόματος και η αρμονία του προσώπου.

Η περίοδος αποθεραπείας

Μετά την αντιμετώπιση ενός κατάγματος ή τραύματος στη γνάθο, η αποθεραπεία χρειάζεται συνέπεια. Ο ασθενής μπορεί να χρειαστεί μαλακή ή πολτοποιημένη διατροφή για ένα διάστημα, ώστε να μην ασκούνται υπερβολικές δυνάμεις στην περιοχή. Η στοματική υγιεινή είναι επίσης κρίσιμη, ειδικά όταν υπάρχουν τραύματα μέσα στο στόμα ή όταν έχουν τοποθετηθεί υλικά οστεοσύνθεσης.

Ο πόνος και το πρήξιμο συνήθως μειώνονται σταδιακά, αλλά η πλήρης αποκατάσταση της άνετης μάσησης μπορεί να χρειαστεί χρόνο. Σε κατάγματα που επηρεάζουν την κροταφογναθική άρθρωση ή τους μύες της μάσησης, μπορεί να απαιτηθούν ασκήσεις κινητικότητας ή πιο συστηματική παρακολούθηση για να αποφευχθεί περιορισμός στο άνοιγμα του στόματος.

Οι επανέλεγχοι δεν είναι τυπική διαδικασία. Μέσα από αυτούς αξιολογείται η επούλωση, η σύγκλειση, η σταθερότητα των οστικών τμημάτων και η κατάσταση των δοντιών. Αν ο ασθενής νιώσει ότι τα δόντια αλλάζουν θέση, ότι ο πόνος επιμένει ή ότι εμφανίζεται πρήξιμο μετά την αρχική βελτίωση, πρέπει να ενημερώσει άμεσα τον γιατρό του.

Τι μπορεί να συμβεί αν ένα κάταγμα μείνει χωρίς σωστή θεραπεία

Η καθυστέρηση στην αντιμετώπιση μπορεί να κάνει ένα τραύμα πιο δύσκολο. Αν τα οστά αρχίσουν να επουλώνονται σε λάθος θέση, η αποκατάσταση της σύγκλεισης μπορεί να γίνει πιο σύνθετη. Ο ασθενής μπορεί να μείνει με δυσκολία στη μάσηση, πόνο στην άρθρωση, ασυμμετρία ή ανάγκη για δεύτερη, πιο απαιτητική επέμβαση.

Σε ανοιχτά κατάγματα, όπου υπάρχει επικοινωνία με το στόμα ή με εξωτερικό τραύμα, υπάρχει και κίνδυνος λοίμωξης. Τα μικρόβια της στοματικής κοιλότητας μπορούν να εισέλθουν στην περιοχή του κατάγματος, γι’ αυτό η σωστή αντισηψία, ο καθαρισμός και η παρακολούθηση είναι απαραίτητα.

Η νευρική βλάβη είναι άλλο σημείο που χρειάζεται προσοχή. Το μούδιασμα δεν πρέπει να αγνοείται, γιατί δείχνει ότι κάποιο νεύρο μπορεί να έχει πιεστεί ή τραυματιστεί. Σε αρκετές περιπτώσεις η αίσθηση βελτιώνεται με τον χρόνο, αλλά η πρόγνωση εξαρτάται από το είδος και τη βαρύτητα του τραυματισμού.

Η λειτουργική και αισθητική αποκατάσταση μετά το τραύμα

Η θεραπεία ενός τραύματος στο πρόσωπο δεν τελειώνει όταν κλείσει η πληγή ή όταν σταθεροποιηθεί το κάταγμα. Ο ασθενής θέλει να ξαναμασά άνετα, να μιλά φυσιολογικά, να ανοίγει το στόμα χωρίς πόνο και να αναγνωρίζει το πρόσωπό του στον καθρέφτη. Η λειτουργία και η αισθητική είναι δεμένες μεταξύ τους στη γναθοπροσωπική περιοχή.

Σε κάποιες περιπτώσεις, μετά την αρχική θεραπεία χρειάζεται δεύτερο στάδιο αποκατάστασης. Αυτό μπορεί να αφορά δόντια που χάθηκαν, οστικά ελλείμματα, ουλές, ασυμμετρίες ή δυσκολίες στην άρθρωση. Το πλάνο πρέπει να είναι ρεαλιστικό και εξατομικευμένο, γιατί κάθε τραύμα αφήνει διαφορετικές ανάγκες.

Η αποκατάσταση μπορεί να περιλαμβάνει οδοντιατρικές θεραπείες, προσθετικές λύσεις, εμφυτεύματα, μικρές διορθωτικές επεμβάσεις ή παρακολούθηση της άρθρωσης. Το σημαντικό είναι ο ασθενής να μην αντιμετωπίζεται μόνο ως “κάταγμα”, αλλά ως άνθρωπος που θέλει να επιστρέψει στη φυσιολογική ζωή του.

Η συνεργασία μετά τον τραυματισμό

Η αντιμετώπιση ενός τραύματος στη γναθοπροσωπική περιοχή συχνά δεν είναι υπόθεση μιας μόνο ειδικότητας. Ανάλογα με τη βαρύτητα του περιστατικού, μπορεί να χρειαστεί συνεργασία με οδοντίατρο, ενδοδοντολόγο, ορθοδοντικό, ΩΡΛ, οφθαλμίατρο ή ιατρό άλλης ειδικότητας. Αυτό δεν σημαίνει ότι το περιστατικό είναι απαραίτητα επικίνδυνο. Σημαίνει ότι το πρόσωπο είναι μια περιοχή όπου πολλές λειτουργίες συναντιούνται και πρέπει να προστατευθούν ταυτόχρονα.

Για παράδειγμα, ένας τραυματισμός μπορεί να έχει προκαλέσει κάταγμα στη γνάθο, αλλά ταυτόχρονα και βλάβη σε ένα δόντι που χρειάζεται ειδική οδοντιατρική θεραπεία. Σε άλλη περίπτωση, ένα χτύπημα στο ζυγωματικό μπορεί να συνοδεύεται από ενοχλήματα στο μάτι ή από διαταραχή στην κίνηση της κάτω γνάθου. Η σωστή σειρά των θεραπευτικών βημάτων είναι σημαντική, γιατί μια βιαστική ή αποσπασματική αντιμετώπιση μπορεί να δυσκολέψει την τελική αποκατάσταση.

Ο ασθενής ωφελείται όταν υπάρχει ένα κεντρικό θεραπευτικό πλάνο. Πρώτα αντιμετωπίζονται τα επείγοντα και όσα απειλούν τη γενική υγεία. Έπειτα οργανώνεται η αποκατάσταση των οστών, των δοντιών, των μαλακών μορίων και της λειτουργίας. Με αυτόν τον τρόπο, η θεραπεία δεν περιορίζεται στο να κλείσει μια πληγή, αλλά στο να επιστρέψει το στόμα και το πρόσωπο όσο γίνεται πιο κοντά στη φυσιολογική τους κατάσταση.

Ο ρόλος της πρόληψης

Δεν μπορούν να προληφθούν όλα τα ατυχήματα, όμως πολλά μπορούν να γίνουν λιγότερο σοβαρά με τα σωστά μέτρα. Η χρήση ζώνης και κράνους, η προστασία σε αθλήματα επαφής, η προσοχή σε χώρους εργασίας και η αντιμετώπιση παραγόντων που αυξάνουν τον κίνδυνο πτώσης είναι απλές κινήσεις με μεγάλη αξία.

Στον αθλητισμό, οι εξατομικευμένοι νάρθηκες προστασίας μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο οδοντικών τραυματισμών. Σε ηλικιωμένους, η πρόληψη πτώσεων, ο καλός φωτισμός στο σπίτι και η φροντίδα της ισορροπίας βοηθούν σημαντικά. Για ανθρώπους με προβλήματα στα δόντια ή στη γνάθο, η τακτική οδοντιατρική παρακολούθηση μπορεί επίσης να μειώσει την πιθανότητα ένα μικρό χτύπημα να προκαλέσει μεγαλύτερη βλάβη.

Η πρόληψη δεν ακυρώνει την ανάγκη για ειδική φροντίδα όταν συμβεί τραυματισμός. Βοηθά όμως να μειωθεί η ένταση της βλάβης και να αυξηθούν οι πιθανότητες ομαλής αποκατάστασης.

Πότε πρέπει να αναζητήσει κανείς άμεσα βοήθεια

Μετά από χτύπημα στο πρόσωπο, ο ασθενής πρέπει να ζητήσει άμεσα ιατρική εκτίμηση όταν υπάρχει έντονος ή αυξανόμενος πόνος, δυσκολία στο άνοιγμα του στόματος, αλλαγή στη σύγκλειση, μούδιασμα, αιμορραγία που δεν σταματά, σπασμένα ή κινητά δόντια, έντονο πρήξιμο ή παραμόρφωση. Το ίδιο ισχύει όταν υπάρχουν συμπτώματα από τα μάτια, όπως διπλωπία, ή δυσκολία στην αναπνοή από τη μύτη μετά τον τραυματισμό.

Σε περίπτωση σοβαρού ατυχήματος, η πρώτη προτεραιότητα είναι πάντα η γενική σταθεροποίηση του ασθενούς. Όταν όμως αποκλειστούν απειλητικές καταστάσεις, η γνάθος και το πρόσωπο δεν πρέπει να μένουν σε δεύτερη μοίρα. Η έγκαιρη διάγνωση επιτρέπει πιο απλή, πιο καθαρή και συχνά πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση.

Η σωστή θεραπεία ενός τραύματος στο πρόσωπο είναι επένδυση στη μελλοντική λειτουργία του στόματος. Μπορεί να προλάβει χρόνια προβλήματα στη μάσηση, στην άρθρωση, στην αισθητική και στην καθημερινή άνεση του ασθενούς.

Εν κατακλείδι

Τα τραύματα και τα κατάγματα της γνάθου δεν πρέπει να υποτιμώνται. Ακόμη και όταν εξωτερικά φαίνονται περιορισμένα, μπορεί να επηρεάζουν τη σύγκλειση, τα δόντια, τα νεύρα, την κροταφογναθική άρθρωση ή τη συμμετρία του προσώπου. Η έγκαιρη και σωστή εκτίμηση είναι αυτή που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την πορεία της αποκατάστασης.

Η σύγχρονη γναθοπροσωπική χειρουργική διαθέτει τρόπους να αντιμετωπίσει από απλούς οδοντικούς τραυματισμούς μέχρι σύνθετα κατάγματα προσώπου. Κάποιες περιπτώσεις χρειάζονται παρακολούθηση, άλλες χειρουργική σταθεροποίηση και άλλες πολυεπίπεδη αποκατάσταση σε βάθος χρόνου. Το κοινό σημείο σε όλες είναι ότι ο ασθενής χρειάζεται εξατομικευμένο πλάνο και καθαρή ενημέρωση.

Με σωστή διάγνωση, προσεκτική θεραπεία και υπεύθυνη μετεγχειρητική φροντίδα, η γνάθος μπορεί να επανέλθει λειτουργικά και το πρόσωπο να διατηρήσει την αρμονία του. Το ζητούμενο δεν είναι μόνο να επουλωθεί το οστό, αλλά να μπορέσει ο άνθρωπος να μασήσει, να μιλήσει, να χαμογελάσει και να επιστρέψει με ασφάλεια στην καθημερινότητά του.